Hakkâri basınına çağrımdır: Bazı görüntüler haber değildir, yüktür.

Bir gencin yaşamla kurduğu bağın koptuğu anı defalarca izletmek; bilgilendirmek değil, ruhsal olarak savunmasız olanları yalnız bırakmaktır. Özellikle küçük şehirlerde bu tür paylaşımlar, sadece olayı değil travmayı da yayar.

Psikolojide biliriz ki;
şiddet, ölüm ve intihar içeriklerinin kontrolsüz şekilde dolaşıma girmesi,
benzer duygularla mücadele eden bireyler için tetikleyici olabilir.
Bu bir varsayım değil, bilimsel bir gerçektir.

Medyanın gücü, neyi gösterdiğinde değil;
neyi göstermemeyi seçtiğinde ortaya çıkar.
Çünkü etik, her şeyin paylaşılabilir olduğu bir çağda
durup düşünme becerisidir.

Belki de asıl sormamız gereken soru şudur:
Bu görüntü kime iyi geliyor?

Ruh sağlığı, izlenme sayılarından;
insan onuru, sansasyonel başlıklardan daha değerlidir.

Konuşmamız gereken şey düşüşün kendisi değil,
o genci oraya getiren yalnızlık, çaresizlik ve destek eksikliğidir.

Bu nedenle;
gençler için emsal oluşturabilecek paylaşımlardan kaçınmak,
haberi eksiltmek değil,
yaşamı gözetmektir.